بسم الله الرحمن الرحیم

فیلم مربوط به این مطلب را ببینید.

آموزش، منحصر به کتابهای رنگارنگ آموزش و پرورش و آموختن هم مخصوص مدرسه نیست. سالهاست امام حسین (ع) مکتبی دارد و عشق ورزیدن را آموزش میدهد.
عاشق این درگه ایم، آنچنان که از گهواره تا گور تو را میجوییم و همراه کودکانمان پای روضه ها و روایت روز عاشورایت، از خرد و بزرگ کربلا درس مردانگی و فتوت می آموزیم.
شیری که مادران هنگام برپایی روضه به کام شیرخوارانشان میریزند شهد شیرین عشق توست حسین جان و پرچمی که به دست کودکان است نشانی از مکتب توست. دستمان را بگیر و محبتت را در گوشمان زمزمه کن تا منتهای جانمان.

پ.ن: تشکر از همگی عزیزان که همت کردند در خانه های کم بضاعت هم روضه اباعبدالله برقرار شود.
با تشکر از نرگس جان و نیکان نجفی

بسم الله الرحمن الرحیم

بوی محرم که می رسد، چشم ها هم بیرق های مشکی را جستجو می کنند.
پارچه های عزا را از بقچه بیرون می آوریم و دلمان را گره میزنیم به سفینة النجاة حسین.

کودک که بودیم می گفتیم: مادر چرا با نوحه گریه مان نمیگیرد؟ و مادر با مهربانی می گفت: بزرگ که شدی این واقعه را بهتر درک می کنی.
خاطرات کودکی مان از هیئت پر شد از دویدن، بازی کردن، و دوست پیدا کردن. از بازی که خسته می‌شدیم به آغوش مادر بر می گشتیم. مادر با دیدن ما اشک هایش را پاک می کرد و لبخند می زد.
نمی‌دانستیم صرف حضور در مجلس عزای اباعبدالله، عشق آقایمان حسین را با وجودمان یکی می کند و اینک این عشق وحدت یافته با وجودمان باز هم تو را فریاد می زند «یا حسین!».